बा

 नीरा शर्मा
August 19th, 2020

मैले धेरै पढेँ

आमाका वेदनाका कथाहरू

तर कहिल्यै पढिनँ

बाका अनुहारमा सलबलाएका

दु:खका बक्ररेखाहरू

धेरै पटक कविहरूले

आमाकै तारिफमा कविता कोरे

आमाकै गीत संगीत भरे

आमालाई धर्ती भन्नेहरूले

बालाई कहिल्यै आकाश भनेनन्

र त

बा ओझेल परे।

बारीको डिलमा चुपचाप

ठिंग उभिएको बूढो रूखझैँ

बा कहिल्यै उभिएनन्

भञ्ज्याङको चौतारीझैँ

ढसमस्स बसेनन् बा कहिल्यै

बा त

हाम्रो अँधेरो मेटाउन

मैनझैँ जलिरहे

हाम्रा खुसी समेट्न

मोनो रेलझैँ चलिरहे

जिन्दगीभर कुदिरहे, कुदिरहे

थाकेर सुइय नगरी

सँधै एक्लै कुदिरहे

त्यसैले त अग्लिँदै छ एक्लोपनको हिमाल

बाको मनभित्र

यतिखेर

लम्पसार छ निरस जिन्दगी

बाकै अघिल्तिर

थिचिएर त्रासले सधैँ

घुरिरहन्छ कुम्भकर्णको निद्रामा

बाको अन्योल जिन्दगी

तर बा

कर्कलाको पातमा टलपल पानीझैँ

आँसु टिलपिलाएका आँखामा

निद्रा हराएपछि

खुसीहरूको सिला खोज्दै छन्

परेलीका डिलहरूमा

बोल्दाबोल्दै भासिन्छ बाको स्वर

बोली बन्द हुन्छ एकाएक

थाहा पाउँछु म गला अवरुद्ध भएको

र पनि दबाएर सबै पीडा

मुस्कुराएको अभिनय गर्छन्

म चिन्छु त्यो मुस्कान

त्यो नक्कली मुस्कान

जो बाको होइन हुँदै होइन

फुङ्ग रङ उडेका

उदासीका फूलहरू

फुलेका छन् बाका मुहारभरि

चाउरिएर

ग्राफ जस्ता गालाका रेखाहरूमा

कतै एक धर्को सन्तोष छैन

कपाल झरेर खुइलिएको बाको तालुमा

जिम्मेवारीको चर्को घामले

उदाएदेखि अस्ताउँदासम्म

ठुँगिरहन्छ

भित्र मनमा कताकता

विगत र आगतको

उही चिन्ताको पहाड उभिएको छ

र बा त्यही पहाडमा उभिएर

संसार जितेको नाटक गर्छन्

अनि बाँड्छन् हामीलाई

पैँचो मागेका खुसीहरू

तर यथार्थमा

बा हारिरहन्छन् पलपल

मेरा लागि

तिम्रा लागि

र हाम्रा लागि

हो, बा त्यो  हरुवा हो

जो सधैँ हारिरहन्छन्

केवल सन्तानका लागि।

यसमा तपाइको मत

Your email address will not be published. Required fields are marked *


*